در حال بارگذاری ...
  • مشاوره نوروزی
  • با توجه به اینکه مدرسه فعالیت خود را با همکاری سرکار خانم همتیان آغاز نموده است، اولیا محترم می توانند از روز های شنبه الی سه شنبه هر هفته با دفتر مدرسه جهت تعیین وقت برای روز چهار شنبه تماس حاصل نمایند.
    مشاوره می تواند به صورت تلفنی یا حضوری باشد.

     
  • اثرات احترام به فرزندان

    پرورش ویژگی‌های مثبت شخصیتی:
    احترام گذاشتن به کودکان باعث پرورش ویژگی‌های مثبت شخصیت مثل اعتمادبه‌نفس، احساس مسئولیت، ارزشمندی و بزرگواری می‌شود. این ویژگی‌ها که توسط والدین به وجود می‌آیند تا سنین بزرگسالی همراه او باقی خواهد ماند و باعث پیشرفت و موفقیت کودک می‌شود.
    سلامت روحی و روانی:
    وقتی که کودکان از طرف والدین خود احترام دریافت نکنند و تحقیر شوند، احتمال ابتلا به بیماری‌های روحی و روانی همچون اختلالات شخصیت، افسردگی و اضطراب بالا می‌رود. وقتی که والدین به کودک خود احترام بگذارند، فرزندشان را در برابر بیماری‌های روانی تا حد زیادی بیمه می‌کنند. با ایجاد سلانت روانی برای فرزندان، می‌توانید سلامت خانواده را نیز تامین کنید.

     آموزش ادب و احترام به کودکان

     در برخورد با فرزندتان و دیگران از لطفاً و خیلی ممنون استفاده کنید.
     وقتی کسی صحبت می کند، تفاوتی نمی‌کند بچه باشد یا بزرگسال، وسط حرفش نپرید. اگر مجبور شدید حرف او را قطع کنید، حتماً کلمه ببخشید را به‌کار ببرید.
     در سالن سینما و هنگام پخش فیلم صحبت نکنید.
     تحت هیچ شرایطی روی زمین آشغال نریزید. 
     وقتی به رستوران می‌روید پس از صرف غذا میزتان را مرتب کنید.
    قبل از ورود به اتاقی که درش بسته است، در بزنید.
     برای دعوت دیگران به نشستن، از واژهٔ  «بفرمائید» استفاده کنید.

    آموزش آداب معاشرت به فرزندان

     به فرزندتان یاد بدهید,در جمع دوستان و آشنایان:
    •وقتی کسی چیزی به او می دهد، حتما تشکر کند.
    • حتما درخواست هایش را با کلمه «لطفا» شروع کند.
    • هرگز به لوازم و اشیای میزبان دست نزد و فقط به آن ها نگاه کند.
    •زمانی که فرزندتان به جایی، به خصوص یک فروشگاه وارد می شود، به جای اینکه در را پشت سرش ببندد، آن را برای دیگران باز نگه دارد تا آن ها هم بتوانند وارد شوند. می توانید خودتان این کار را انجام دهید تا او ببیند و یاد بگیرد.
    • به دیگران، به خصوص کسانی که با بقیه متفاوتند، خیره نشود و بداند که این کار دور از ادب است.
    • به تفاوت در سبک زندگی افراد احترام بگذارد. حتما به او بگویید این تفاوت ها نشانه درست یا غلط بودن شیوه زندگی دیگران نیست.
    پیام_تربیتی 


     وقتی فرزندمان مُدام با تبلت و موبایل بازی می کند! ... چگونه از این وسایل جدایش می کنید؟

     خودمان کمتر تو فضای مجازی باشیم و فقط در حد نیاز سراغ گوشی و تبلت بریم.
     با فرزندمان بیش تر بازی کنیم و وقتشان را با بازی های مفید پر کنیم.
     به اینکه فرزندمان خیلی باهوشه و کار با گوشی را حرفه ای بلده افتخار نکنیم.
     برای فرزندمان گوشی و تبلت اختصاصی نخریم.
     بازی ها و کلیپ های خیلی محدودی را گوشی مان داشته باشیم و فقط گاهی اجازه استفاده از آن ها را به فرزندمان بدهیم.
    برای ساکت کردن یا آرام کردن فرزند از گوشی استفاده نکنیم و در نهایت، مثل همه مساٸل زندگی، در استفاده از تکنولوژی هم حد تعادل رو نگه داریم، نه افراط، نه تفریط.

    یکی از نیازهای فرزندان نیاز به امنیت است.

    مهمترین امنیت، آرامش کلامی و رفتاری والدین است.
    والدینی که مدام داد و بیداد می کنند، یا با یکدیگر در برابر فرزندان دعوا می کنند، بدانند که این بچه تا جایی مجبور به تحمل است و بعد از مدتی دیگر مجبور به تحمل نیست. 
    مثلا بعد از سن ۱۲-۱۳ سالگی یعنی شروع نوجوانی این اجبار از او گرفته می شود و فرزند به محیط بیرون کشیده می شود. او بودن با دوستانش را ترجیح می دهد و حتی زمانی که در خانه است راه فراری از والدین، مثل فیلم دیدن یا آهنگ گوش کردن را پیدا می کند.

    فرزندان سالم یا والدین مشکل‌دار 

    گاهی والدین به فرزند خود برچسب مشکل دار بودن می‌زنند و متعقدند فرزندشان مشکل رفتاری یا ذهنی دارد و پیش هزار جور روان شناس می‌روند تا مشکل را برطرف کنند، 
    ولی در واقع مشکل اصلی خودشان هستند. 
    وقتی فرزند در خانواده ای بزرگ می‌شود که هر روز دعوا وجود دارد، هر روز تنبیه می شود، هر روز استرس دارد، مطمئنا فرزند دچار اختلال می‌شود، ولی این تقصیر فرزند نیست بلکه تقصیر والدین است و والدین باید مورد درمان روان شناسی قرار بگیرند و تغییر رفتار بدهند نه فرزندان.


    برخی از والدین را می‌بینیم که بیشتر از بچه درحال مشق نوشتن و تکلیف انجام دادن هستند
    بعد می‌گوییم بچه های ما وابسته‌اند و مستقل نمی‌شوند، تکالیف بچه ها به خودشان و معلمشان مربوط است، اصلا نباید دخالت کنید، حساس هم نباشید که ناقص انجام دهند
    ناقصی که خودشان انجام دهند بهتر است
    و اگر کمک خواستند راهنماییشان کنید
    ولی وقتی تمام مسئولیت کارهای فرزندتان را بر عهده می گیرید مطمئناً در بزرگسالی نمی تواند شخصیت مستقلی داشته باشد.